متوجه شدین که چی گفتم؟

خیلی از دوستان اینجا هستن که کامنت های منفی دریافت میکنن

برا من که پیش نیومده برام تعجب اوره که چطور میشه از کسی که ندیدیم و نمیشناسیم و باهاش از نزدیک دیداری نداشتیم متنفر باشیم

و میدونید چیه من از همچین آدمایی نه عصبانی ام و نه ناراحت

بیشتر دلم بحالشون میسوزه

به نظرم این آدما، ادماهای بیماری هستن آدم هایی شکست خورده پر از عقده و حسرت و نیازمند توجه و محبت هستن

به همین دلیل میان سراغ آدمای محبوب و موفق

عقده های خودشون رو سر اونا خالی میکنن نمیدونم شاید بخوان اونا رو از چشم بقیه بندازن که موفق نمیشن

چشم دیدن محبوبیت و موفقیتشون رو ندارن

این آدما رو بحال خودشون رها کنید چیزی بهشون نگین جوابشون رو ندین بیخیال وجودشون بشین

اجازه بدین تو حال نکبت بارشون غرق اینقدر که یا خسته بشن یا شاید حالشون از خودشون بهم بخوره یه روز

دنياي مجازي من...